De koeien grazen

 

'De koeien grazen' dat is mijn mantra na m'n retraite bij Marleen in Frankrijk. Van tevoren heb ik geen beeld van wat me te wachten staat. Dat is goed, aldus Marleen, in de ruimte ontstaat het. En dat klopt. Op de heenreis gebeurt er in elke trein waar ik in stap wel iets waardoor hij vertraging heeft. Elke keer wanneer ik denk te weten hoe laat ik er ben, komt er iets tussen. Het is een dag vol vertraging en me daaraan overgeven. Een passende overgang van intensief werken naar de vertraging en stilte van Marleens tuin en het bos in de buurt.

De koeien grazen, liggen te herkauwen, stoeien wat, likken elkaar schoon, alles op hun gemak. Ze doen wat ze doen, met alle aandacht die erbij hoort. Een inspirerend voorbeeld bij de meditatie waarin mijn gedachten alle kanten op schieten. Maar ook hun rustige sterkte stimuleert me: 'Als ze eens wisten hoeveel kracht ze hadden, dan braken ze zo door het prikkeldraad.' Als wij als mens eens wisten hoeveel kracht we hebben, dan braken we zo door onze patronen heen. 

Het bos: bramenstruiken, modderpaadjes, greppels, bomen met een slingerplant eromheen, gevallen boom met nieuwe scheuten, boomwortels met mos bedekt, zo zacht, licht door de bomen heen, dansende vlinders, slakken en torretjes; antwoorden op m'n vragen, kracht door hun aanwezigheid, levenslust door hun stilte, een oerschreeuw in verbinding met de kosmos. Het bos voedt.

En altijd de zorgende aanwezigheid van Marleen, de 'wachter' die me begeleidt en koestert.

Op de terugreis in de auto met Marleen hevige regenbuien. Het oude wordt van me afgespoeld en ik keer schoon en vernieuwd terug.

 

 

Janny